Jarenlang was het testen van DC-heupots de standaardkeuze voor de inbedrijfstelling van midden-spanningskabels. Toen begonnen de mislukkingen zich op te stapelen. Onderzoek door het NEETRAC-centrum van Georgia Tech heeft aangetoond dat gelijkspanning accumulatie van ruimtelading creëert binnen de XLPE-isolatie - waardoor er in feite een tikkende tijdbom achterblijft die een defect kan veroorzaken dagen of weken nadat de kabel de test heeft doorstaan. Tegenwoordig raadt IEEE 400 DC-hipot voor geëxtrudeerde kabels expliciet af. Dus waar blijven de veldploegen?
Het voor de hand liggende antwoord zou zijn het testen van de netfrequentie AC bij 50 of 60 Hz -, dat is tenslotte wat de kabel daadwerkelijk ziet tijdens gebruik. Maar hier zit het addertje onder het gras: een afgeschermde voedingskabel gedraagt zich als een gigantische condensator. Bij 60 Hz trekt zelfs een gemiddelde lengte genoeg reactieve stroom om een standaard wandcircuit te laten struikelen, waardoor je gedwongen wordt tot enorme, op een aanhanger-op een aanhanger gemonteerde testsets die voor de meeste onderhoudsteams niet praktisch zijn.
Dat is waar VLF-testen (Very Low Frequency) de leemte opvullen. Door de frequentie te verlagen naar 0,1 Hz verlaag je de vraag naar reactief vermogen met ongeveer 600 keer. Plots kunt u kilometers 15 kV- of 35 kV-kabel testen met een draagbaar apparaat dat licht genoeg is om door één technicus te worden gedragen. Belangrijker nog is dat de sinusoïdale golfvorm van 0,1 Hz de isolatie op dezelfde manier benadrukt als de bedrijfsspanning -, zodat waterbomen, holtes en zwakke verbindingen zich tijdens tests realistisch gedragen in plaats van te worden gemaskeerd of verergerd.
De industrie heeft grotendeels gekozen voor VLF-bestendigheid als de standaard veldmethode, ondersteund door IEEE 400.2 en IEC 60502. Voor nutsbedrijven die voorspellende onderhoudsprogramma's uitvoeren, levert de combinatie van VLF met tan-delta-testen trendy conditiegegevens op, terwijl metingen van gedeeltelijke ontlading installatiedefecten bij aansluitingen en verbindingen opsporen. Vergeleken met de alternatieven maakt de combinatie van draagbaarheid, diagnostische diepte en niet-destructieve stress het testen van VLF-kabels de duidelijke winnaar voor elke serieuze MV-kabelbeheerstrategie.
