De detectie van de calorische waarde van chemische producten wordt meestal gemeten via directe verbranding of gesimuleerde verbrandingsprocessen. Hieronder volgen enkele veelgebruikte detectiemethoden:
Zuurstofbomcalorimetrie: Dit is de meest gebruikte methode voor het detecteren van de calorische waarde van chemische producten. Het monster wordt verbrand in een zuurstofbom-calorimeter en de calorische waarde wordt berekend door de warmte te meten die wordt gegenereerd tijdens de verbranding, wat geschikt is voor de detectie van vaste en vloeibare brandstoffen.
Verbrandingswarmteanalyse: met behulp van apparaten zoals differentiële scanningcalorimetrie (DSC) of thermogravimetrische analysator (TGA) om de warmteafgifte tijdens het verbrandingsproces van een monster onder gecontroleerde omstandigheden te meten, vaak gebruikt voor het evalueren van de calorische waarde van kleine monsters of speciale materialen.
Rookanalysemethode: Door tijdens het verbrandingsproces het gehalte aan CO2, CO en andere componenten in de rook te meten en dit te combineren met een theoretisch verbrandingsmodel om de verbrandingswarmtewaarde te berekenen, is deze geschikt voor de detectie van gasvormige brandstoffen.
Nabij-infraroodspectroscopie (NIR): Deze methode berekent de calorische waarde van chemische producten door hun nabij-infraroodspectra te analyseren. Het wordt vaak gebruikt voor snelle analyse en online monitoring en is geschikt voor brandstofdetectie in continue productieprocessen.
